Nie tak dawno miałem okazję brać udział w plenerze fotograficznym organizowanym przez agencję Pro-Fot oraz czasopismo „Fotografia i Aparaty Cyfrowe”. O atmosferze pleneru i wszystkich ludziach, których tam spotkałem mógłbym rozpisywać się w samych superlatywach. Po prostu pozdrawiam Was wszystkich!
Poniżej kilka moich zdjęć, które — łącznie z portretem zaprezentowanym w poprzednim poście — wykonałem na plenerze.
Irving Penn, jeden z najbardziej genialnych fotografów portrecistów. Jedna z ikon fotografii.
To zdjęcie powstało z jego inspiracji, więc jemu je dedykuję, licząc, że kiedyś choć w kilku procentach uda mi się zbliżyć do tego co on potrafił.
Na zjeżdżalni można poruszać się w obie strony. Piotrek zdecydowanie preferuje pod prąd...
Stare powiedzenie fotografów brzmi „f/8 and be there”. Prawda jest jednak taka, że trzeba być we właściwym miejscu... ale o właściwej porze. Szczególnie dotyczy to reportażu oraz zdjęć krajobrazowych. Poniżej moja mała ilustracja tej mądrości...
Miejsce to samo, przysłona w obu przypadkach f/8, pora dnia identyczna. Odstęp czasowy między tymi zdjęciami dwa dni.
São Miguel, zwana inaczej Zieloną Wyspą to największa wyspa archipelagu Azorów. Wulkaniczne pochodzenie tych wysp powoduje, że są one porośnięte niezwykle okazałą zielenią oraz, że na wybrzeżu można znaleźć niezwykłe formy skalne. Jedną z nich są naturalne baseny, możliwe do znalezienia w niewielkim miasteczku Mosteiros, do których przy większej fali wlewa się morska woda.
Historia Miasta Słońca zaczyna się na długo przed powstaniem Krainy Szczęścia. Co ciekawe, jej początki przypadają na okres, w którym Tomasz Morus na drugim końcu Europy pisze swoją „Utopię”, księgę o społeczeństwie Sczęścia i Krainie, której nie ma. Właśnie wtedy, tutaj, w Krainie, która jeszcze nie istniała, rozpoczynało się oczyszczanie terenu pod budowę przyszłego społeczeństwa Szczęścia, czyli Wyspy Utopii.
Jednocześnie w okresie, kiedy eksperyment startował w Rosji wciąż silne były wpływy kolektywizmu gminnego. Zachodnie indywidualizm opanował zaledwie niewielkie wysepki świadomości społecznej i stanowił raczej artefakt lokalnej kultury niż realną przeciwwagę „tajemniczej duszy rosyjskiej”.
Dotąd nie miałem pojęcia, jak właściwie wygląda życie poza Miastem. Rzadko opuszczałem Miasto Słońca, a jeśli już, najczęściej trafiałem do innego miasta. Wieś była dla mnie „terra incognita” i zacząłem ją poznawać dopiero jako wędrujący czeladnik rzeźbiarza Bogów i herosów Krainy Szczęścia. Takie życie szybko mi się spodobało. Spotykałem wiejskie orchidee; obyczaje były tutaj prostsze, a samogon czystszy.
Wszystkie powyższe cytaty pochodzą z książki Artura Klinau'a, „Mińsk. Przewodnik po Mieście Słońca”.
Stare Bałuty w Łodzi są niewątpliwie dzielnicą bardzo fotogeniczną. Niemniej podczas jednego krótkiego spaceru nie sposób sfotografować duszy tej dzielnicy. Niemniej poranna przechadzka w towarzystwie Zuzy była ciekawym sposobem na spędzenie przedpołudnia. Do tego osoby, które zgodziły się na to by zostać sfotografowane okazały się bardzo sympatyczne.
Poniżej kilka klasycznych ujęć z życia Starych Bałut:
Na koniec Zuza przy pracy:
